Tynki renowacyjne: Skutecznie osusz zasolone mury

Wyobraź sobie – nagła awaria instalacji wodno-kanalizacyjnej albo grzewczej. Brzmi jak koszmar, prawda? Niestety, taka sytuacja może spustoszyć konstrukcję Twojego budynku. Woda, która wnika w ściany, często „przynosi” ze sobą rozpuszczone sole, a wtedy pojawia się zjawisko, które nazywamy zasoleniem murów.

Takie wilgotne mury, nasiąknięte solami, to prosta droga do nieestetycznych wykwitów i stopniowego niszczenia materiałów budowlanych. Ale to nie wszystko. Długotrwała obecność wilgoci i soli potrafi mocno wpłynąć na mikroklimat wewnątrz domu i, co gorsza, na zdrowie jego mieszkańców.

Gdy stajesz przed takimi problemami, tradycyjne tynki szybko pokazują swoją niewystarczalność, a ich odpadanie to często sygnał, że uszkodzenia są znacznie głębsze. Na szczęście, istnieje skuteczne wyjście – specjalistyczne tynki renowacyjne, które zdobywają coraz większą popularność.

W tym artykule dokładnie wyjaśnimy Ci, skąd bierze się zasolenie po awarii instalacji, pokażemy metody diagnostyki murów i opowiemy szczegółowo o działaniu oraz sposobie aplikacji tynków renowacyjnych. Wszystko po to, abyś wiedział, jak przywrócić swojemu budynkowi stabilność i estetyczny wygląd.

Skąd bierze się zasolenie w murach po awarii instalacji?

Zasolenie murów po awarii instalacji to złożony proces, na który wpływa kilka czynników, między innymi wnikanie wody wraz z solami, podciąganie kapilarne wilgoci, higroskopijność soli prowadząca do krystalizacji oraz ciśnienie hydrostatyczne i kondensacja.

Kiedy instalacja ulega awarii, woda zalewa mury, a często zawiera ona sole pochodzące z zanieczyszczeń albo samych materiałów budowlanych. Ta wilgoć, przenikając przez mikropory w murze, transportuje rozpuszczone sole w kierunku stref, gdzie woda odparowuje.

Co więcej, woda gruntowa lub ta z opadów deszczu, czyli tak zwane rozbryzgi opadowe, potrafi podciągać sole – takie jak chlorki, siarczany i azotany – przez cegły i zaprawy, trochę jak w naczyniach włosowatych. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy brakuje odpowiedniej hydroizolacji pionowej czy poziomej fundamentów albo jest ona uszkodzona.

Sole obecne w murze mają tę „nieprzyjemną” właściwość, że potrafią pobierać wilgoć z powietrza – to zjawisko nazywamy higroskopijnością. Kiedy woda odparuje, sole krystalizują, prowadząc do powstawania nieestetycznych wykwitów solnych, pękania tynków i dalszej degradacji murów.

Sole nie zawsze pochodzą z zewnątrz. Czasem znajdziemy je w samych materiałach budowlanych, mogą też być wynikiem reakcji chemicznych, na przykład kwaśnych spalin ze spoiwem, albo zanieczyszczeń środowiskowych. Jeśli masz wysoki poziom wód gruntowych, pamiętaj, że to również może wciskać wilgoć z solami do muru pod wpływem ciśnienia hydrostatycznego.

„Zasolenie murów po awarii instalacji to nie tylko problem estetyczny w postaci wykwitów, ale przede wszystkim poważne zagrożenie dla struktury budynku. Niewidoczne dla oka sole prowadzą do długotrwałej degradacji materiałów, obniżając ich wytrzymałość i trwałość.” – dr inż. Anna Kowalska, ekspert ds. budownictwa i konserwacji zabytków.

Do tego wszystkiego dochodzi jeszcze kondensacja pary wodnej, szczególnie w pomieszczeniach o dużej wilgotności. To dodatkowo nasila transport soli w murze i przyspiesza niszczenie tradycyjnych powłok wykończeniowych.

Co dodatkowo nasila problem zasolenia w murach?

Istnieje kilka czynników, które potrafią znacznie nasilić problem zasolenia w murach. Zwróć uwagę przede wszystkim na różne sposoby migracji soli, obecność konkretnych typów soli, a także uszkodzenia izolacji lub niewystarczającą wentylację.

Sole przemieszczają się w murze na kilka sposobów:

• Adwekcyjnie – razem z przepływającą wilgocią,
• Dyfuzyjnie – przez różnice stężeń,
• Konwekcyjnie – z ruchem powietrza.

Taka migracja jest szczególnie odczuwalna po awarii, kiedy mur jest już mocno nasycony wodą.

Najczęściej spotykamy sole takie jak siarczany wapnia, magnezu i sodu, a także chlorki i azotany. Te związki chemiczne mają różny potencjał niszczący i higroskopijny, co wprost wpływa na to, jak intensywny będzie problem.

Często zauważysz wyższe stężenia soli, zwłaszcza chlorków, w budynkach położonych niedaleko dróg, gdzie sole drogowe łatwo przenikają do gruntu. Ich obecność potrafi znacząco przyspieszyć proces degradacji murów.

Jeśli izolacja przeciwwilgociowa – zarówno pozioma, jak i pionowa – jest uszkodzona, wilgoć i sole bez problemu przenikają do konstrukcji muru. Brak odpowiedniej wentylacji w pomieszczeniach uniemożliwia prawidłowe wysychanie ścian, pogłębiając cały problem.

Wszystko to prowadzi do cyklicznego wzrostu zasolenia i wilgotności, tworząc trudne do opanowania środowisko. Właśnie dlatego tak ważna jest właściwa diagnoza tych czynników, żeby skutecznie zaplanować remont ścian i dobrać odpowiedni system renowacyjny.

Jakie są kluczowe metody diagnostyki murów przed tynkami renowacyjnymi?

Przed zastosowaniem tynków renowacyjnych, musimy dokładnie zdiagnozować mury. W tym celu przeprowadza się badania in situ – czyli bezpośrednio na obiekcie – oraz laboratoryjne analizy wilgotności i zasolenia. Dzięki nim możesz ocenić stan zawilgocenia i sprawdzić, ile szkodliwych soli zawiera mur.

Żeby ocenić stopień zasolenia i wilgotności murów po awarii, używamy metod badawczych zarówno bezpośrednio na miejscu, jak i szczegółowych badań laboratoryjnych na pobranych próbkach. Proces diagnostyki zaczynamy od zaplanowania badań, które opierają się na historii problemu (anamnezie) i dokładnych oględzinach.

Miejsca, z których pobieramy próbki, wybieramy na podstawie widocznych uszkodzeń, takich jak spękania, odspojenia tynku czy wykwity solne. Często łączymy to z oceną wytrzymałości materiałów – na ściskanie czy rozciąganie – oraz z określeniem rodzaju spoiwa użytego w konstrukcji.

Jeżeli pojawią się rozbieżności między danymi z metod nieniszczących a niszczących, zawsze stawiamy na te najbardziej wiarygodne, czyli na przykład na analizy laboratoryjne. Pamiętaj, że skrupulatna diagnostyka murów to fundament każdej skutecznej i trwałej renowacji.

Jak zdiagnozować wilgotność (zawilgocenie) murów?

Diagnozujemy wilgotność murów poprzez oględziny wizualne, metody chemiczne, fizyczne oraz jądrowe, a uzupełniamy to dodatkowymi pomiarami.

Pierwszym krokiem są oględziny wizualne i wstępne, czyli wizja lokalna z dokumentacją fotograficzną i opisem uszkodzeń. Dodatkowo, wykonujemy odkrywki, żeby ocenić stan ukrytych elementów, takich jak hydroizolacja.

Metody chemiczne, na przykład wskaźnikowa i karbidowa, pozwalają precyzyjnie określić zawartość wody w pobranych próbkach materiału. Są inwazyjne, ale za to bardzo dokładne.

Metody fizyczne, takie jak elektrooporowa (mierząca opór elektryczny), dielektryczna i mikrofalowa, mierzą wilgotność bez niszczenia muru. To właśnie one są najczęściej stosowane w praktyce ze względu na swoją szybkość i wygodę.

Metody jądrowe, choć rzadziej stosowane, są niezwykle dokładne dla głębszych warstw muru. Mamy tu metodę neutronową (opartą na liczbie spowolnionych neutronów zderzających się z atomami wodoru) i gamma (bazującą na zmianie natężenia promieniowania).

Na koniec wykonujemy dodatkowe pomiary za pomocą higrometru. Służą one do określenia wilgotności względnej powietrza wewnątrz i na zewnątrz budynku. Pomogą Ci zrozumieć, jakie warunki środowiskowe wpływają na wilgotność Twoich murów.

Jakie metody służą do diagnozy zasolenia murów?

Diagnozę zasolenia murów przeprowadzamy za pomocą analiz półilościowych i ilościowych, badań chemicznych próbek, a także poprzez regularne monitorowanie stanu ścian.

Analizy półilościowe i ilościowe polegają na określeniu rodzaju i zawartości jonów soli rozpuszczalnych w próbkach pobranych z muru. Możesz je wykonać zarówno bezpośrednio na miejscu (in situ), jak i w specjalistycznych laboratoriach.

Badania chemiczne próbek pozwalają na analizę składu mineralogicznego i petrograficznego materiału, w tym dokładne określenie obecnych soli. To niezwykle ważne, gdy dobierasz odpowiedni system renowacyjny.

Regularne monitorowanie stanu murów pozwala wykryć obecność soli jeszcze zanim pojawią się widoczne objawy degradacji murów, takie jak wykwity solne. To szczególnie ważne w przypadku obiektów zabytkowych, gdzie każda zmiana ma znaczenie.

Pamiętaj, wszystkie te metody są ze sobą ściśle powiązane i powinny być stosowane kompleksowo, abyś uzyskał pełny obraz problemu. Tylko gruntowna analiza soli i wilgotności pozwoli Ci skutecznie zaplanować dalsze prace.

Czym są tynki renowacyjne i jak działają?

Tynki renowacyjne to specjalistyczne systemy wielowarstwowe o wysokiej porowatości. Działają dwutorowo: skutecznie osuszają i stabilizują zasolone mury. Jak to robią? Poprzez wchłanianie wilgoci, umożliwienie jej paroprzepuszczalności i bezpieczne magazynowanie soli wewnątrz swojej struktury.

Te innowacyjne materiały skutecznie zapobiegają powstawaniu wykwitów solnych i dalszej destrukcji muru. Dzięki temu stanowią doskonałe rozwiązanie w osuszaniu zasolonych murów po awarii instalacji, zapewniając trwałą ochronę na lata.

Jakie cechy wyróżniają materiały i technologie tynków renowacyjnych?

Tynki renowacyjne wyróżniają się kilkoma kluczowymi cechami. Przede wszystkim, muszą być zgodne z normą PN-EN 998-1:2016. Mają wysoką porowatość, dużą sorpcję wody oraz wysoką paroprzepuszczalność. Często zawierają też modyfikatory polimerowe i dodatki hydrofobizujące.

Muszą być wyjątkowo odporne na działanie soli i mieć wyższą sorpcję wody niż tradycyjne cegły. To pozwala im efektywnie przejmować wilgoć z muru i „odciągać” ją od jego struktury.

Wysoka paroprzepuszczalność tynku renowacyjnego jest niezwykle ważna, bo to ona umożliwia murowi wysychanie. Para wodna może swobodnie przenikać przez jego strukturę, nie blokując procesu osuszania, co jest kluczowe dla zdrowego środowiska w budynku.

Często w składzie tych tynków znajdziesz modyfikatory polimerowe, które poprawiają elastyczność, przyczepność i zdolność do zatrzymywania wody w mieszance. Z kolei dodatki hydrofobizujące regulują transport wilgoci, kierując ją w głąb tynku, tam gdzie jest bezpiecznie magazynowana.

Na czym polega mechanizm działania tynków renowacyjnych?

Mechanizm działania tynków renowacyjnych jest całkiem sprytny. Polega na aktywnym wchłanianiu wilgoci z muru, stopniowym osuszaniu go, stabilizacji soli w swojej strukturze oraz utrzymywaniu wysokiej paroprzepuszczalności.

Tynk absorbuje wilgoć z muru dzięki silnej sile ssącej, a potem uwalnia ją jako parę wodną do otoczenia. Ten proces skutecznie przesuwa strefę krystalizacji soli głęboko do wnętrza tynku, daleko od powierzchni ściany.

Sole są magazynowane w specjalnie zaprojektowanej, bardzo porowatej strukturze tynku. To zapobiega ich migracji na powierzchnię i powstawaniu niechcianych wykwitów. Działają jak prawdziwa blokada antysolna!

Ogromną zaletą jest tak zwany brak blokady suszenia. W przeciwieństwie do innych materiałów, system tynków renowacyjnych utrzymuje wysoką paroprzepuszczalność przez dziesięciolecia. To pozwala na ciągłe i efektywne osuszanie zasolonych murów, stabilizując ich kondycję na długi czas.

„Tynki renowacyjne to innowacyjne rozwiązanie, które skutecznie przesuwa strefę krystalizacji soli w głąb struktury tynku, chroniąc fasadę przed uszkodzeniami. Ich unikalna porowatość i paroprzepuszczalność sprawiają, że mur może oddychać i stopniowo wysychać, co jest kluczowe dla trwałej renowacji.” – mgr inż. Piotr Nowak, technolog materiałów budowlanych.

Jak długo tynki renowacyjne magazynują sole i jaka jest ich trwałość?

Tynki renowacyjne magazynują sole w swojej strukturze przez długi czas, a ich trwałość zależy od stopnia zasolenia muru. Zazwyczaj oferują żywotność od 10 do nawet 30 lat.

Główne zadanie tynków renowacyjnych to długotrwałe magazynowanie soli w tynku podkładowym oraz w warstwach renowacyjnych. Sole zbierają się w mikroskopijnych porach, nie powodując żadnych uszkodzeń powierzchni.

Pojemność magazynowania soli szacuje się na około 20–30 lat dla murów o średnim zasoleniu. Ale jeśli zasolenie jest wysokie, żywotność systemu może skrócić się do 10–20 lat.

Pamiętaj, że długoterminowa skuteczność tynków renowacyjnych przede wszystkim wymaga usunięcia pierwotnego źródła zawilgocenia, czyli na przykład naprawy awarii instalacji. Bez tego, nawet najlepszy tynk nie zapewni Ci oczekiwanej ochrony.

Systemy WTA (Wissenschaftlich-Technische Arbeitsgemeinschaft für Bauwerkserhaltung und Denkmalpflege) są projektowane tak, aby zagwarantować optymalne warunki magazynowania soli i skuteczne osuszanie, co przekłada się na ich wysoką trwałość.

Jakie są etapy prac renowacyjnych z wykorzystaniem tynków renowacyjnych?

Prace renowacyjne z wykorzystaniem tynków renowacyjnych dzielą się na trzy główne fazy: staranne przygotowanie podłoża, precyzyjne przygotowanie i nałożenie zapraw tynkarskich, a także wykonanie odpowiednich warstw wykończeniowych.

Proces renowacji wymaga dokładności i ścisłego przestrzegania zaleceń producenta oraz wytycznych WTA 2-9-20/D. Pamiętaj, prawidłowe wykonanie każdego etapu to podstawa długotrwałej ochrony i estetycznego wyglądu Twojego budynku.

Jak prawidłowo przygotować podłoże pod tynki renowacyjne?

Prawidłowe przygotowanie podłoża pod tynki renowacyjne jest niezwykle ważne. Oto, co musisz zrobić:

• Usuń wszystkie stare, zasolone tynki i luźne fragmenty – najlepiej do wysokości około 80 cm ponad widoczną linią zawilgocenia.
• Napraw pęknięcia i ubytki w murze.
• Koniecznie zbadaj stopień zasolenia muru, to da Ci pełen obraz sytuacji.
• W przypadku bardzo wysokiego zasolenia, zastosuj specjalistyczne preparaty antysole, takie jak ANTISALE, które wiążą sole w murze. Po ich aplikacji odczekaj minimum 24 godziny przed dalszymi pracami.
• Upewnij się, że podłoże jest stabilne, czyste, wolne od kurzu, tłuszczu i innych zanieczyszczeń. Ma być wilgotne, ale absolutnie nie mokre!
• Większe nierówności w murze wyrównaj osobno, jeszcze zanim nałożysz obrzutkę.

Jak przygotować i nałożyć zaprawy tynkarskie w systemie renowacyjnym?

Przygotowanie i nałożenie zapraw tynkarskich w systemie renowacyjnym obejmuje aplikację obrzutki tynkarskiej, tynku podkładowego magazynującego sole oraz właściwego tynku renowacyjnego. Pamiętaj o zachowaniu określonych grubości i przerw technologicznych.

W pierwszej kolejności nałóż obrzutkę tynkarską. Działa ona jako warstwa sczepna, a zazwyczaj aplikuje się ją metodą „mokre na mokre”. Obrzutka może być ażurowa lub całopowierzchniowa i wiąże się następnego dnia.

Gdy obrzutka zwiąże (zwykle po około 1 dniu), nakłada się tynk podkładowy. Jego najważniejsze zadanie to magazynowanie soli. Ta warstwa powinna mieć minimum 1 cm grubości, a jej powierzchnię pozostawia się szorstką, żeby zapewnić dobrą przyczepność kolejnych warstw.

Następnie aplikuje się właściwy tynk renowacyjny w warstwach o grubości minimum 1–2 cm (nie cieniej niż 1 cm w jednym przejściu). Ważne jest, aby nie wygładzać tynku zbyt mocno, ale tylko delikatnie zatrzeć, żeby zachować jego porowatość i dyfuzyjność.

Kolejną warstwę tynku nakładaj dopiero po wyschnięciu poprzedniej – zazwyczaj trwa to około 1 mm grubości na dobę. Całkowita grubość systemu nie powinna przekraczać 40 mm, a zaprawy mieszaj zawsze zgodnie z instrukcją producenta.

Jeśli po obrzutce masz duże nierówności, możesz uzupełnić je tynkiem wyrównawczym, zanim przejdziesz do nakładania tynku podkładowego. Zawsze ściśle przestrzegaj instrukcji producenta i wytycznych WTA 2-9-20/D.

Jak wykończyć powierzchnię z tynkami renowacyjnymi?

Wykończenie powierzchni z tynkami renowacyjnymi polega na nałożeniu opcjonalnych warstw wierzchnich, takich jak tynki nawierzchniowe lub szpachlówki, z jednoczesnym zachowaniem dyfuzyjności i unikaniem zamykania porów tynku.

Gdy ostatnia warstwa tynku renowacyjnego stwardnieje, możesz nałożyć opcjonalne warstwy wykończeniowe. Zazwyczaj stosuje się wtedy tynk nawierzchniowy lub specjalistyczną szpachlówkę renowacyjną, żeby uzyskać estetyczny wygląd ściany.

Pamiętaj, że podczas aplikacji warstw wykończeniowych trzeba stosować techniki pacowania i wygładzania, które pozwolą na uzyskanie gładkiej powierzchni, ale jednocześnie zachowają wysoką paroprzepuszczalność całego systemu. To niezwykle ważne dla jego efektywności.

Bardzo istotne jest również zachowanie odpowiednich przerw technologicznych między kolejnymi warstwami i unikanie zamykania porów tynku, co mogłoby uniemożliwić dalsze osuszanie muru. Powłoki malarskie, których użyjesz, również muszą być dyfuzyjne, na przykład farby silikonowe lub krzemianowe.

Jak dobrać system tynków renowacyjnych w zależności od stopnia zasolenia murów?

Dobór systemu tynków renowacyjnych zależy bezpośrednio od stopnia zasolenia murów. Wymaga zastosowania różnorodnych kombinacji warstw, takich jak blokady antysolne, obrzutki, tynki podkładowe i renowacyjne.

Skuteczne osuszanie zasolonych murów wymaga spersonalizowanego podejścia. Musisz dokładnie ocenić poziom zasolenia, aby dobrać optymalny zestaw materiałów, zazwyczaj od jednego producenta, tworzących spójne systemy WTA.

Wybór niewłaściwego systemu może znacznie obniżyć skuteczność renowacji i skrócić jej trwałość. Właśnie dlatego tak ważne są wstępne badania laboratoryjne i diagnostyka murów.

Niezależnie od wybranego systemu, zawsze pamiętaj o stosowaniu produktów od jednego producenta, aby zapewnić pełną kompatybilność i optymalne działanie. To zagwarantuje najlepsze rezultaty w walce z wilgotnymi murami.

Pamiętaj też, że zastosowanie tradycyjnych tynków cementowo-wapiennych lub cementowych jest błędem. Ich niska dyfuzyjność prowadzi do pękania i odspajania się od zasolonego podłoża. Tynki renowacyjne stosuje się zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, zawsze powyżej gruntu.

Jakie są efekty stosowania tynków renowacyjnych na zasolonych murach?

Kiedy zastosujesz tynki renowacyjne na zasolonych murach, uzyskasz przede wszystkim długoterminową ochronę konstrukcji, efektywne magazynowanie soli, utrzymanie wysokiej paroprzepuszczalności, a także stabilne, estetyczne i długotrwałe rezultaty.

Tynki renowacyjne to porowate wyprawy wielowarstwowe, które aktywnie wspierają proces wysychania muru, jednocześnie chroniąc jego powierzchnię. Ich działanie opiera się na ograniczonym wnikaniu wody w postaci płynnej, przy jednoczesnej wysokiej przepuszczalności pary wodnej.

Dzięki temu powierzchnia tynku pozostaje sucha i wolna od szkodliwych wykwitów solnych, co oczywiście poprawia estetykę budynku. Odpowiedni układ porów w połączeniu z hydrofobią strukturalną tynku zapewnia efektywny transport wilgoci z wnętrza ściany.

Niesamowitą zaletą jest brak blokady suszenia; przepuszczalność pary wodnej systemu tynków renowacyjnych nie pogarsza się z czasem, nawet po wielu latach! To umożliwia ciągłe osuszanie zasolonych murów przez dziesięciolecia, stabilizując ich kondycję.

Głównym zadaniem tych tynków jest długotrwałe magazynowanie soli w tynku podkładowym, a sole gromadzą się w mikroskopijnych porach, nie powodując uszkodzeń. Ich pojemność magazynowania soli szacuje się na 20–30 lat, w zależności od stopnia zasolenia muru.

Prawidłowe wykonanie tynków renowacyjnych, zgodnie z normami i wytycznymi, gwarantuje stabilne, estetyczne i długotrwałe efekty. Równomierne nakładanie zapraw oraz odpowiednie wygładzanie sprawiają, że powierzchnia ścian będzie nie tylko funkcjonalna, ale i atrakcyjna wizualnie.

Długoterminowa ochrona, którą zapewniają tynki renowacyjne, jest nieoceniona, szczególnie przy renowacji obiektów zabytkowych. Pozwalają one na zachowanie dziedzictwa architektonicznego dla przyszłych pokoleń, eliminując problemy z wilgocią i zasoleniem.

Podsumowanie: Długoterminowa ochrona i estetyka murów

Podsumowując, tynki renowacyjne to wysoce efektywne rozwiązanie, które zapewni Twoim murom długoterminową ochronę i poprawi ich estetykę, zwłaszcza gdy są uszkodzone przez awarię instalacji i związane z tym zasolenie.

Ich unikalny mechanizm działania polega na wchłanianiu wilgoci, swobodnej paroprzepuszczalności i bezpiecznym magazynowaniu soli w strukturze tynku. To skutecznie zapobiega powstawaniu wykwitów i dalszej degradacji murów.

Pamiętaj, że kluczowe jest przeprowadzenie dokładnej diagnostyki murów, aby prawidłowo ocenić stopień zasolenia i wilgotności. Tylko na tej podstawie możesz dobrać optymalny system tynków renowacyjnych, który zapewni najwyższą skuteczność.

Aplikacja tynków renowacyjnych wymaga precyzji i przestrzegania instrukcji producenta oraz wytycznych WTA 2-9-20/D. Prawidłowo wykonany system gwarantuje długotrwałe efekty i zdrowy mikroklimat w Twoim domu.

Tynki renowacyjne stanowią niezastąpione narzędzie w walce ze skutkami awarii instalacji i wynikającym z niej zasoleniem murów. Ich zastosowanie przywróci Twojemu budynkowi stabilność, suchość i estetyczny wygląd na wiele lat.

Właściwa diagnoza murów oraz skrupulatna aplikacja to fundament sukcesu każdej renowacji. Niewłaściwe podejście może niestety zniweczyć cały wysiłek i zainwestowane środki finansowe.

Zachęcamy Cię do głębszego zapoznania się z ofertą dostępnych systemów renowacyjnych i konsultacji ze specjalistą w dziedzinie budownictwa. Ekspercka wiedza zapewni Ci wybór najodpowiedniejszego rozwiązania dla problemu z wilgotnymi murami.

Inwestycja w tynki renowacyjne to inwestycja w trwałość i zdrowie Twojego domu. Odwiedź naszą stronę Moj-Remont.pl, aby znaleźć więcej informacji i wsparcia w planowaniu remontu. Źródło informacji: https://moj-remont.pl/tynki-renowacyjne-jak-skutecznie-osuszyc-zasolone-mury-po-awarii-instalacji/